Bir Akşam, Bir Defter ve İçimde Biriken Cümleler
Kayseri’nin kış akşamları hep biraz ağır gelir bana. Sokak lambalarının sarı ışığı yere düşer, kar varsa daha da sessiz olur şehir. O akşamlardan birinde odamda tek başımaydım. Masamın üstünde yarısı dolmuş bir defter, kenarında soğumuş çay ve açılmayı bekleyen eski bir laptop vardı.
O gün içimde tuhaf bir sıkışma vardı. Sanki bir şey yapmam gerekiyordu ama ne olduğunu bilmiyordum. Günlüklerime bakınca hep aynı cümleleri görüyordum: “Bugün yine bir şey yapamadım.” Bu cümle artık canımı sıkıyordu. O yüzden o akşam kendime bir söz verdim.
Python kodları nasıl yazılır öğrenmeye başlayacaktım.
Ama bu sadece bir öğrenme meselesi değildi. İçimde biriken o “başlayamama” hissini kırmak istiyordum.
İlk Adım: Boş Ekranın Sessizliği
Laptopu açtığımda ekrana düşen ışık yüzümü aydınlattı. İçimde garip bir heyecan vardı. Sanki bir kapı açılacak ama arkasında ne olduğunu ben bile bilmiyordum.
Google’a yazdım: “Python kodları nasıl yazılır?”
Karşıma çıkan şeyler çok basitti aslında: kurulumlar, komutlar, örnekler… Ama o an bunların hiçbiri kolay gelmedi bana. Çünkü mesele bilgi değil, cesaretti.
Python’u kurarken bile içimde iki ses vardı.
Bir tanesi:
“Ya yanlış yaparsan? Ya beceremezsen?”
Diğeri daha sakin:
“Denemeden bilemezsin.”
Kurulum bittiğinde ekranda siyah bir pencere açıldı. O an hissettiğim şeyi hâlâ unutamam. Sanki boş bir defterin ilk sayfasını açmış gibiydim.
İlk Kod: Küçük Bir Merhaba
İnternette ilk gördüğüm örneği yazdım:
python
print(“Merhaba Dünya”)
Enter tuşuna bastım.
Ekranda “Merhaba Dünya” yazısı göründüğünde içimde küçük bir şey kırıldı. Ama bu kötü bir kırılma değildi. Tam tersine, uzun zamandır kapalı duran bir kapının açılması gibiydi.
O an gülümsedim. Kendime bile itiraf etmedim ama içimden “demek bu kadar basitmiş” dedim.
Ama aslında biliyordum, bu sadece başlangıçtı.
İçimdeki Karışıklık ve Kodların Düzeni
Ertesi gün tekrar oturdum bilgisayarın başına. Bu sefer daha fazla şey denemek istiyordum. Ama Python kodları nasıl yazılır sorusu artık sadece teknik bir soru değildi benim için.
Defterime yazdım:
“Ben neden bu kadar geç başladım?”
Cevap yoktu.
Python’da değişkenleri öğrenmeye başladım. Basit bir şey gibi görünüyordu ama benim için başka bir anlamı vardı.
python
isim = “Ali”
yas = 25
print(isim)
print(yas)
Bu kodu yazarken kendimi garip hissettim. Sanki kendi içimdeki parçaları tanımlıyordum. İsim, yaş… Hepsi birer değişken gibi duruyordu.
O an düşündüm:
İçimdeki duygular da değişken miydi acaba?
Hata Vermek: En Sessiz Hayal Kırıklığı
Sonra bir hata aldım. Kırmızı bir yazı çıktı ekranda. O an içimden bir şey düştü sanki.
“SyntaxError”
Ne olduğunu bilmiyordum ama kötü bir şey olduğunu hissediyordum.
O an defterime sadece şunu yazdım:
“Başaramadım.”
Ama birkaç dakika sonra tekrar denedim. Çünkü pes etmek istemiyordum. İçimdeki o küçük umut hâlâ oradaydı.
Hata yaptıkça öğrendiğimi fark ettim. Her yanlış, beni biraz daha yaklaştırıyordu anlamaya.
Bir Gece Yarısı: Kodlarla Konuşmak
Saat gece 02:17’ydi. Odamda sadece ekranın ışığı vardı. Dışarıda Kayseri’nin soğuk rüzgârı camlara vuruyordu.
O an Python kodları yazmak bana bir şey gibi gelmeye başladı. Sanki bir dil öğreniyordum ama bu dil insanlarla değil, düşüncelerle konuşuyordu.
Basit bir döngü yazdım:
python
for i in range(5):
print(“Bugün deniyorum”)
Ekranda aynı cümle beş kez yazınca içimde garip bir his oluştu.
Sanki kendime tekrar tekrar “deniyorsun” diyordum.
Ve evet, aslında deniyordum.
İçimdeki Sesler
O gece defterime iki farklı cümle yazdım:
İçimdeki korkan taraf:
“Bu iş sana göre değil, bırak.”
İçimdeki inatçı taraf:
“Bir kere daha dene.”
Python öğrenmek bana sadece kod yazmayı öğretmedi. İçimdeki çatışmayı da görünür hale getirdi.
Küçük Bir Proje: İlk Gerçek Anlam
Bir gün küçük bir hesap makinesi yapmayı denedim. Çok basitti aslında ama benim için büyük bir adımdı.
python
a = int(input(“Bir sayı gir: “))
b = int(input(“Bir sayı daha gir: “))
toplam = a + b
print(“Sonuç:”, toplam)
Kodu çalıştırdığımda ve sonuç doğru çıktığında içimde bir şey değişti.
Bu sefer gülümsemedim sadece… rahatladım.
Çünkü ilk defa bir şeyi başarmış gibi hissettim.
O an düşündüm: Python kodları nasıl yazılır sorusu aslında “nasıl başlarım?” sorusunun başka bir haliydi.
Hatalarla Barışmak
Sonraki günlerde daha çok hata aldım. Ama artık her hata bana düşman gibi gelmiyordu.
Bir hata aldığımda durup bakıyordum.
“Burada ne demek istiyor?”
Kodlar bana bağırmıyordu artık. Sanki fısıldıyordu.
Ve ben o fısıltıyı anlamaya başlamıştım.
İçsel Bir Dönüşüm
Zaman geçtikçe Python sadece bir yazılım dili olmaktan çıktı benim için. Günlüklerimde bile kodlardan bahseder oldum.
Bir gün defterime şunu yazdım:
“Ben artık sadece yaşayan biri değilim. Deneyen biriyim.”
Bu cümleyi yazarken gözlerim doldu. Çünkü bu, uzun zamandır hissetmediğim bir şeydi: ilerleme hissi.
İçimdeki kırılgan taraf hâlâ vardı ama artık daha güçlüydü.
Kodların Öğrettiği Sabır
Python bana en çok sabrı öğretti.
Bir şey hemen çalışmadığında sinirlenmeyi bıraktım. Çünkü artık biliyordum: her hata bir yol gösteriyordu.
python
if hata:
dene_tekrar()
Böyle bir şey yoktu belki ama benim zihnimde vardı.
Son Gece: Sessiz Bir Kabulleniş
Bir gece yine bilgisayarın başındaydım. Kayseri’nin sessizliği odama dolmuştu. Defterim açık, çayım soğumuştu.
O an fark ettim.
Ben artık Python kodları nasıl yazılır sorusunu öğrenmiyordum sadece. Kendimi de öğreniyordum.
Korkularımı, sabrımı, inatçılığımı…
Hepsi satır satır önümdeydi.
Ekrana baktım. Yeni bir satır yazdım:
python
print(“Devam”)
Ve sadece devam ettim.
Bu içeriğimizin sonuna geldik. Bocu olarak “Python kodları nasıl yazılır” hakkındaki sorularınızı yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Bunu da Okuyun: Kalbe oksijen nasıl giderilir ?