“Okey 3 kişiyle oynanabilir mi” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Bocu ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Kayseri’de Üç Kişi Okey Masası ve İçimde Kalan Soru
Merhaba! Bocu sayfasında bugün “Okey 3 kişiyle oynanabilir mi” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
Kayseri’nin kışını anlatmak zor. Soğuk sadece havaya değil, insanın içine de işliyor. Akşam saatlerinde sokak lambalarının altında yürürken nefesim buhar olup kayboluyor, sanki her şey biraz daha sessizleşiyor. Ben 25 yaşındayım. Günlük tutmayı seviyorum; bazen yazdıklarım kimseye anlatamadıklarımın yerine geçiyor. O gün de defterime uzun uzun yazacağımı bilmiyordum ama yaşadıklarım zihnimde hâlâ dönüp duruyor.
O günkü hikâyenin başlangıcı çok sıradan görünüyordu. Bir arkadaş mesaj attı: “Okey oynayalım mı?” Bu cümle bile içimde küçük bir kıpırtı yaratmıştı. Çünkü uzun zamandır böyle bir masaya oturmamıştım. Ama asıl mesele şuydu; “Okey 3 kişiyle oynanabilir mi?” sorusu o akşamın merkezine yerleşecekti.
Bir Kış Akşamı
Dışarıda kar henüz yağmamıştı ama havada o hissi taşıyan bir keskinlik vardı. Evden çıktığımda ellerim cebimdeydi, kulaklıklarımda eski bir şarkı çalıyordu. Kayseri’nin sokakları o saatlerde daha uzun görünür bana; sanki her köşe başı biraz daha düşünmeye zorlar insanı.
Kafeye vardığımda iki arkadaşım çoktan oturmuştu. Masada o klasik yeşil okey örtüsü seriliydi, taşlar karışmış, dağıtılmayı bekliyordu. Çayın buharı havaya yükseliyordu. O an içimde garip bir huzur vardı ama aynı zamanda eksik bir şey hissediyordum.
Selamlaştık, oturdum. Taşları karıştırırken biri şaka yaptı:
“Üç kişiyiz, eksik kaldık ama idare ederiz.”
İşte o an içimdeki soru yeniden yükseldi: Okey 3 kişiyle oynanabilir mi?
Üç Kişiyle Okey: Kuralların Dışında Kalan Biz
Taşları dizmeye başladığımızda fark ettim ki oyun sanki bize tam uymuyordu. Kurallar zihnimde dolaşıyor, eksik bir oyuncunun boşluğunu sürekli hatırlatıyordu. Normalde dört kişiyle oynanan bir oyunun üç kişiyle nasıl akacağı konusunda kimse net değildi.
Birimiz internetten bakmayı önerdi. Diğeri “Boş ver, uyduralım” dedi. Ben ise sessizdim. Çünkü aslında o sorunun cevabından çok, hissettirdiği şey ilgimi çekiyordu.
Okey 3 kişiyle oynanabilir mi? Evet, teknik olarak bir şekilde oynanabiliyordu ama masadaki denge farklıydı. Taşlar daha hızlı dönüyor, şans daha belirgin hissediliyordu. Ama asıl fark oyunda değil, bizdeydi.
Dördüncü kişinin yokluğu konuşulmadıkça daha da büyüyordu. Sanki masada görünmeyen bir sandalye vardı ve hepimiz ara sıra ona bakıyorduk.
Bir el sırasında taş çektiğimde içimden “Keşke dört olsaydık” dedim. Bunu yüksek sesle söylemedim ama yüzümdeki ifade her şeyi anlatıyordu.
İçimde Büyüyen Hayal Kırıklığı
Oyun ilerledikçe içimde garip bir boşluk büyümeye başladı. Kazanmak ya da kaybetmek önemli değildi. Asıl mesele, bir şeylerin tam olmamasıydı. Hayatımda da sık sık hissettiğim bir duyguya benziyordu bu.
Kayseri’nin o soğuk akşamında, küçük bir kafede üç kişi bir okey masasında otururken aslında çok daha büyük bir şeyi fark ediyordum: Eksiklik hissi sadece oyuna ait değildi.
Arkadaşlarımdan biri kahkaha attığında ben biraz geç gülüyordum. Zihnim başka yerdeydi. Okey 3 kişiyle oynanabilir mi sorusu artık teknik bir soru olmaktan çıkmış, içsel bir sorgulamaya dönüşmüştü.
Belki de mesele oyun değildi. Belki de eksik olan şeyleri kabullenmekti.
Bir ara taşları karıştırırken elim titredi. Çünkü bir an çocukluğum geldi aklıma. Daha kalabalık masalar, daha çok ses, daha az düşünce… Şimdi ise her şey daha sakin ama daha ağırdı.
Umut ve Küçük Anlar
Yine de her şey sadece hüzün değildi. O masada küçük anlar vardı ki içimi ısıtıyordu. Bir arkadaşım yanlışlıkla yanlış taş attığında hepimiz gülmüştük. O an için eksiklik yok olmuştu.
Çayın ikinci demine geçildiğinde ortam biraz daha gevşedi. Sohbet oyun dışına kaydı. İşlerden, gelecek planlarından, şehirden konuşmaya başladık. Okey 3 kişiyle oynanabilir mi sorusu bir kenara bırakılmıştı ama tamamen kaybolmamıştı.
Çünkü oyun bitse bile o düşünce zihnimin arka odasında kalmıştı.
Bir an dışarı baktım. Cam buğulanmıştı. Parmağımla küçük bir çizgi çektim. Dışarıdaki ışıklar bulanık görünüyordu. O an içimde küçük bir umut belirdi: Belki de her şey tam olmak zorunda değildi.
Belki üç kişi de yeterdi. Belki eksiklik sandığım şey aslında farklı bir düzenin parçasıydı.
Masadaki Sessizlik ve Kendi İç Sesim
Bir el daha oynandıktan sonra kısa bir sessizlik oldu. Taşlar karıştı, yeniden dağıtıldı. Ama artık oyun benim için farklıydı. Sadece bir okey oyunu değildi bu; insan ilişkilerinin küçük bir yansıması gibiydi.
İçimden sürekli aynı cümle geçiyordu: Okey 3 kişiyle oynanabilir mi?
Bu soru artık cevap aramıyordu. Sadece varlığını sürdürüyordu.
O an fark ettim ki bazı soruların net cevabı yoktur. Bazı şeyler sadece yaşanır. Tıpkı eksik bir masada oturup yine de gülmek gibi.
Gece Sonu ve Yolda Düşünceler
Oyun bittiğinde saat geç olmuştu. Kafeden çıktığımızda hava daha da soğumuştu. Sokaklar boştu. Herkes kendi evine doğru dağıldı.
Ben yürürken ellerimi cebime daha sıkı soktum. İçimde garip bir karışım vardı: ne tamamen mutlu ne de tamamen üzgün. Daha çok düşünceli bir hal.
Okey 3 kişiyle oynanabilir mi sorusu artık kafamda yankılanmıyordu ama etkisi kalmıştı. Sanki o masada sadece bir oyun oynamamıştım; aynı zamanda eksikliği, uyumu, alışmayı ve kabul etmeyi de deneyimlemiştim.
Eve vardığımda defterimi açtım. Uzun uzun yazdım. Ama yazarken fark ettim ki anlatmak istediğim şey oyun değil, oyunun bana hissettirdikleriydi.
Son Düşünce: Eksiklik mi, Farklılık mı?
Sizin İçin Seçtik: Nuri Demirağ uçak fabrikası nasıl kapatıldı ?
Şimdi geriye dönüp baktığımda o akşamı sadece bir okey oyunu olarak hatırlamıyorum. Üç kişiyle oynanan bir masanın bana öğrettiği şeyler var.
Okey 3 kişiyle oynanabilir mi? Evet, oynanır. Ama asıl mesele oynanıp oynanmadığı değil, nasıl hissedildiği.
Belki de hayat da böyle. Eksik sandığımız şeylerle bile devam edebiliyoruz. Ve bazen en derin bağlar, tam olmayan masalarda kuruluyor.