Köşeli Parantez Nedir? Bir Genç Yetişkinin Dünyasında
Kayseri’nin o dar sokaklarında, hafif kararmış akşam güneşinin altın sarısı ışığında bir yerlerdeyim. Zihnimde bir yığın düşünce ve his… Çoğu zaman olduğu gibi, bugün de günlük defterime notlar almak istiyorum. Çünkü bazen kelimeler, duyguları anlatmanın tek yolu oluyor. Söz konusu “köşeli parantez” olduğunda ise, bir kelime dahi yetiyor, bazen hiç de beklemediğiniz bir şekilde hayatınızı aydınlatabiliyor.
Bunu yazarken içimden geçen düşünceler bana, hayatın ne kadar da garip olduğunu hatırlatıyor. Kayseri’de yaşarken, duygularımı kağıda dökmek gibisi yoktu. O yüzden, yazdığım her satırda, zaman zaman boğuluyor, bazen ise derin bir nefes alıyorum. Tıpkı, ilk defa karşılaştığım köşeli parantez gibi…
O An, O An…
Üniversite yıllarının ortalarına doğru bir şey değişti. Bir arkadaşım, bu dünyada neyin peşinden koştuğumuzu, kimlerin bizleri “gerçekten” anlayıp anlamadığını sorgulatan bir yazı paylaştı. O yazı, içimi o kadar sarstı ki… İçimdeki yalnızlık duygusu, bir anda çok daha ağırlaştı. Ama asıl olay, o yazıda, köşeli parantezlerin kullanılmasıydı.
Benim için, her şeyin simgesi haline geldi o parantezler. O yazıda, “Kendini anlaman için bazen dışarıdan bakman gerekir, [gerçekten ne hissediyorsun?]” gibi bir cümle vardı. O an, o parantezler bana bir şeyi fark ettirdi. Duygularımı tam anlamıyla nasıl ifade edebileceğimi bilmiyordum ama köşeli parantezler, duygularımı gizlemeden, korkusuzca dile getirmemin bir yoluydu. O yazı, bana, kalbimi açmayı ve hislerimi olduğu gibi kabul etmeyi öğretti.
Köşeli Parantezlerin Derin Anlamı
Kayseri’de her sabah, kahvemi alırken ve güne başlarken aynı düşünce kafamda dönüp duruyor: “Kendini bir paranteze yerleştirmek ne demek?” Bir tür sınır çizmek gibi mi? Bir duygunun tamamlanmamış hali mi? Yalnızca bir işaretten ibaret olan köşeli parantezler, insanın içindeki eksik, bozuk, kaybolmuş parçayı nasıl da dışarıya çıkarıyor.
Bir parantez, anlamını tam olarak ifade etmediği için, hep eksik ve belirsiz olur. Duygular da bazen öyledir, tam olarak açıklanamayacak kadar karmaşık. İnsanın içinde, bazen anlatılamayacak kadar çok şey birikir. Ama işte, o eksikliği kabullenmek, bu belirsizliğe yaşamın gerçeğiymiş gibi bakmak… Bazen, köşeli parantezlerin içinde bulduğum eksiklik, en derin duyguları anlatabilmemi sağlıyordu.
Bir Gün Daha Başladı, Bir Gün Daha Parantez
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk havasında yine derin bir iç çekişle güne başladım. Sabah kahvemi içerken, gökyüzünde oluşan ilk güneş ışınlarını izlerken, o eski yazıyı düşündüm. Köşeli parantezler… Bazen hayatımızda eksik olan her şeyi, yalnızca bir işaretle açıklayabiliriz. İşte o sabah, köşeli parantezlerin içinde kaybolan duygularımı buldum.
“Bugün ne yapıyorum?” diye sordum kendime. Aslında cevabımın ne olduğunu çok iyi biliyordum: Kendi duygularımı anlamaya çalışıyordum. Ama bazen hayatta ne yaptığımızı anlamak için bir duraklama gerekirdi. O an fark ettim: İçimdeki kaybolmuş duygular, o parantezlerin içine sıkışmıştı.
Kayseri’nin sert havası, her zaman olduğu gibi beni uyandırırken, zihnimde çok şey vardı. O parantezlerin, geçmişi ve geleceği birleştiren gizli bir yol olduğunu fark ettim. Bir anlamda, hayatın içinde bir çeşit sınır çizmek gibiydi. Bazen o sınır, insanı korur, bazen ise daha da derinlere inmesine yardımcı olur. İçimdeki karmaşa da o parantezlerin içinde bulduğum bir tür düzen haline geliyordu.
Köşeli Parantezlerin Beni Anlaması
Bir gün, içimdekileri doğru ifade etmek için denediğimde, hiç beklemediğim bir şey oldu. Yazmaya başladım, cümleler akmaya başladı. Birden “Ben kimim?” diye sordum kendime. Köşeli parantezlere sığdırılacak o kadar çok şey vardı ki… Her şeyin bir anlamı olmalıydı, her kelime, her duygu kendisini anlatmalıydı.
Bir noktada fark ettim ki, köşeli parantezler bana yalnızca kelimeleri değil, duyguları da taşıyor. Parantezleri her kullandığımda, sanki bir şeyler daha netleşiyor, bir şeyler daha açığa çıkıyordu. İçimdeki o duygular, sadece benim değil, belki de başkalarının anlaması gereken duygulardı. Bu, aslında bir tür cesaret duygusuydu. Hissettiğimi açıkça yazmak, içimdeki boşluğu doldurmak için bir yöntemdi.
Her Şey Bir Anlam Arayışıdır
Bir gün, yazdığım satırları okurken, şunları düşündüm: “Hayatta ne yapıyoruz? Bu kadar kalabalığın içinde, neden hep yalnız hissediyoruz?” O an, yalnızlık hiç bu kadar yakın ve anlaşılır bir şey gibi gelmedi. Ama köşeli parantez, bir tür geçiş işareti gibiydi. Bir anlam arayışının ifadesi gibi. Her zaman, içimdeki eksiklikleri, belirsizlikleri parantezler içinde buldum.
Belki de hayat, bir tür parantezlerdir. İçinde kaybolduğumuz, ama her zaman anlamını bulmaya çalıştığımız. Bazen ne hissettiğimizi, ne düşündüğümüzü bilemeyiz. Ama bir köşeli parantez her zaman yolumuzu gösterir.
O yazıdaki köşeli parantezlerin içindeki anlamı şimdi çok daha iyi anlıyorum. İçimdeki boşlukları kabul etmek, onları olduğum gibi yazmak, bu yolculuğun en önemli parçasıydı. Hayat, tıpkı köşeli parantezler gibi, eksik ve tamamlanmamış olabilir. Ama belki de güzellik burada yatıyordur: Eksik olsak da, tamamlanmış hissedebiliriz.
Sonuç: Köşeli Parantezlerin Derin Anlamı
Günler geçtikçe, Kayseri’nin dar sokaklarında gezdim, kahvemi içerken eski notlarıma göz attım, ama her zaman o parantezleri düşündüm. Köşeli parantezler, yalnızca bir işaret değildi. Onlar, duygularımın, kaybolan zamanların, belirsizliklerin ve umutların ifadesiydi. Kendimi anlatmanın, hislerimi özgürce ifade etmenin yoluydu.
Şimdi, her yazımda, her duygumda o köşeli parantezlerin anlamını yeniden keşfetmeye çalışıyorum. Çünkü belki de gerçek anlam, bu eksikliklerin içinde saklıdır. Ve belki de her şey, bir parantez kadar basittir.