Kart numarasına ne yazılır?
Sevgili okurlar, Bocu ekibi olarak bugün “Kart numarasına ne yazılır” konusunu sizlerle paylaşmaktan heyecan duyuyoruz.
Kayseri’de bir akşamın içinde sıkışan düşünceler
Kayseri’nin kış akşamları hep biraz ağırdır. Sokak lambaları erken yanar, hava erken kararır ve insanın içindeki düşünceler de sanki o karanlığa uyum sağlar. Ben yirmi beş yaşındayım. Günlük tutmayı severim; bazı geceler kalem elimden düşmez, bazı geceler ise sadece sayfaya bakarım ve hiçbir şey yazmadan kapatırım.
O gün de öyle bir gündü. Dışarıda ince bir kar yağıyordu. Camın kenarına oturmuş, elimde telefonla uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yapmaya çalışıyordum: bir yerden bilet almak. İstanbul’a gitmem gerekiyordu. Belki de “gerekiyordu” kelimesi fazla iddialıydı ama içimde öyle bir his vardı ki, sanki gitmezsem bir şeyler eksik kalacaktı.
Ama o an her şey bir ekranın içinde takılı kaldı.
Ekrandaki boşluk ve küçük bir soru
Telefonun ekranında ödeme sayfası açıktı. Her şey basitti aslında: tarih, saat, koltuk seçilmişti. Son adım kalmıştı. O son adım hep en zor olanıdır zaten.
Bir satır vardı:
Kart numarasına ne yazılır?
Bir an durdum. Gerçekten durdum. Parmaklarım ekranda hareketsiz kaldı. Sanki soru bana sorulmuyordu da hayatımın kendisi bana bunu soruyordu.
“Ne yazılır?”
Basit bir teknik soruydu aslında. Ama benim zihnimde bambaşka bir kapı açtı. Kartımı çıkardım. Üzerindeki sayılara baktım. Uzun, düzenli, soğuk rakamlar… Hiçbiri bana ait gibi hissettirmedi. Sanki bankanın bana emanet ettiği bir kimlik gibiydi.
Ama o an sadece rakamlar değildi mesele.
O an, bir yere gitmek için önce kendini ikna etmen gerektiğini fark ettim.
Geçmişin küçük kırıntıları
Kartı elime aldığımda aklıma annem geldi. İlk kez banka kartı aldığım gün, eve gelip heyecanla göstermiştim. O da “Artık büyüdün” demişti. O cümle o zaman gurur vericiydi. Şimdi ise içimde tuhaf bir boşluk yaratıyordu.
Çünkü büyümek dediğimiz şey bazen sadece kart numaralarını ezberlemek değilmiş. Bazen de hangi kararı neden verdiğini bilememekmiş.
O gün İstanbul’a gitmek istememin sebebi bile net değildi aslında. Bir insan vardı belki. Belki bir konuşma yarım kalmıştı. Belki de sadece Kayseri’nin sessizliği fazla gelmişti.
Ama ekran hâlâ aynı soruyu gösteriyordu:
Kart numarasına ne yazılır?
Parmaklarım hafifçe titredi.
Bir mesaj ve yarım kalan bir konuşma
O sırada telefonumda bir bildirim geldi. Eski bir arkadaşım.
“Ne yapıyorsun?”
Basit bir soruydu. Ama insan bazen en basit sorulara bile cevap veremez.
Ekrana baktım. Yazdım, sildim, tekrar yazdım.
“Bilet almaya çalışıyorum.”
Gönderdim.
Bir süre sonra cevap geldi:
“Yine mi kaçıyorsun?”
Bu cümle içime oturdu. Kaçmak… İnsan kendine dürüst olunca bazı kelimeler daha ağır geliyor. Belki de haklıydı. Belki de gerçekten kaçıyordum. Ama neyin içinden kaçtığımı ben bile tam bilmiyordum.
Telefonu masaya bıraktım. Kart hâlâ elimdeydi. Ekran hâlâ açıktı. Ve o soru hâlâ oradaydı.
Kart numarasının ötesinde bir şey
“Kart numarasına ne yazılır?”
Aslında cevap belliydi. Rakamlar. On altı haneli bir sayı. Ama benim içimde dönen şey bu kadar basit değildi.
Bir kart numarası yazmak, bir kapıyı açmak gibiydi. Ve ben o kapının ardında neyle karşılaşacağımı bilmiyordum.
Bazen insan bir şeyleri satın alırken aslında kendini ikna etmeye çalışır. “Evet, bunu yapabilirim.” “Evet, gidebilirim.” “Evet, değiştirebilirim.”
Ama o an ben hiçbirine emin değildim.
Kayseri’nin sessizliği
Pencereden dışarı baktım. Kar hâlâ yağıyordu. Sokak lambasının ışığında yavaşça süzülüyordu taneler. Her şey çok sakin görünüyordu ama içimde bir fırtına vardı.
Kayseri bana hep böyle hissettirmiştir. Dışarıdan sakin, içeriden yoğun.
O şehirde büyürken insan duygularını yüksek sesle yaşamayı öğrenemiyor. Daha çok içine atmayı, sonra geceleri defterlere dökmeyi öğreniyor.
Ben de öyleydim.
Ama o gece deftere bile yazmak gelmedi içimden.
Kart, numara ve karar anı
Telefonu tekrar elime aldım. Ekrandaki boşluğu izledim.
“Kart numarasına ne yazılır?”
Bu soru artık teknik bir şey olmaktan çıkmıştı. Bir eşik gibi duruyordu önümde.
Derin bir nefes aldım.
Kartı çevirdim. Sayıları tek tek okudum. Ezberledim. Yazmaya başladım.
Her rakamı yazarken içimde başka bir şey kırılıyordu. Sanki her sayı, bir kararı daha gerçek yapıyordu. Geri dönüşsüz bir şeyi işaret ediyordu.
Ve ben o an şunu fark ettim: İnsan bazen en küçük şeyleri yaparken en büyük değişimleri yaşar.
Bilet onaylandığında gelen tuhaf boşluk
Son rakamı da yazdım. Ekranda birkaç saniye dönen bir yüklenme işareti çıktı.
Kalbim hızlı atıyordu. Nedenini bilmiyordum.
Sonra onay geldi.
Bilet alınmıştı.
O an sevindim mi, emin değilim. Daha çok garip bir sessizlik geldi. Sanki bir şey başlamıştı ama ben ne başladığını bilmiyordum.
Telefonu elimde tuttum. Ekrana baktım uzun süre.
İçimdeki ses şunu fısıldadı:
“Şimdi gerçekten gidiyorsun.”
Gecenin sonunda kendimle baş başa
O gece defterimi açtım. Uzun süre boş sayfaya baktım.
Sonra yazdım:
“Bazen bir yolculuk, sadece bir kart numarasını yazmakla başlıyor.”
Ama bu cümleyi yazarken bile emin değildim. Belki de yolculuk çok daha önce başlamıştı. Belki o soruyu ilk gördüğüm anda.
Kart numarasına ne yazılır?
Bir cevap gibi duran ama aslında insanın kendi içine sorduğu bir soru.
O gece Kayseri’nin soğuğu daha da derinleşti. Ama içimde küçük bir sıcaklık vardı. Ne olduğunu tam adlandıramıyordum. Belki korku, belki heyecan, belki de sadece değişimin kendisi.
Ve ben o değişimi ilk kez bu kadar net hissettim.
Bocu olarak “Kart numarasına ne yazılır” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!