Kayseri’nin soğuk akşamlarında başlayan hikâye
Kayseri’de akşamlar hep biraz erken çöker. Güneş çekilir çekilmez sokaklar sertleşir, rüzgâr binaların arasından geçerken sanki bir şeyleri hatırlatmak ister gibi uğuldar. Ben 25 yaşındayım ve hayatımın büyük kısmını bu şehirde, defter sayfaları arasında geçirdim. Günlük tutmak benim için bir alışkanlıktan çok, kendimle konuşmanın tek yolu oldu.
O defterlerden birinin kenarına o gün sadece tek bir cümle yazmıştım: “Kod adı’yı ne zaman çıktı?” O cümleyi yazarken elim titrememişti ama içimde garip bir sıkışma vardı. Çünkü bu soru sadece bir tarih arayışı değildi. Bir kaybın, bir merakın ve belki de yarım kalmış bir hikâyenin içinden çıkıp gelmişti.
Her şeyin başladığı o küçük mesaj
O günü hatırlıyorum. Telefonum sabah erken saatlerde titremişti. Bildirim sesi bile farklı gelmişti o sabah. Ekrana baktığımda tanıdık bir isim yoktu ama mesajın içeriği kalbimi hızlandırmıştı:
“Biliyor musun, Kod adı’yı ne zaman çıktı diye hâlâ düşünüyorum.”
Bu cümle basit görünüyordu ama benim için çok daha fazlasını taşıyordu. Çünkü o “Kod adı” dediğimiz şey, aslında bir insanı saklama biçimimizdi. Gerçek isimlerden kaçtığımız, duyguları yarım bıraktığımız bir dönemdi. Ve şimdi biri çıkıp bunu yeniden hatırlatıyordu.
İçimde garip bir heyecan yükseldi. Aynı anda hem mutlu hem de tedirgin olmuştum. Çünkü bazı sorular vardır, cevabı değil kendisi insanı sarsar. “Kod adı’yı ne zaman çıktı?” işte tam olarak öyle bir soruydu.
Geçmişin içine sızan isimler
O dönemde arkadaş grubumuzda herkesin bir “kod adı” vardı. Gerçek isimler yerine lakaplar, takma adlar, bazen sadece bir kelime… Her şey biraz oyun gibi başlamıştı ama zamanla o oyun ciddileşmişti. Birini “gerçek ismiyle” anmak neredeyse tuhaf karşılanıyordu.
Ben o zamanlar bunu eğlenceli bulurdum. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda, aslında hepimizin kendinden kaçmak için bir yol bulduğunu görüyorum. Kayseri’nin o dar sokaklarında yürürken bile bazen kendi ismim bana yabancı gelirdi.
Bir defter sayfama şöyle yazmışım o günlerden birinde: “Kod adı’yı ne zaman çıktı, hatırlamıyorum ama biz o gün biraz daha uzaklaştık birbirimizden.”
O cümle, yıllar sonra bile içimi burkan bir iz gibi kaldı.
Bir kahvehanede başlayan konuşma
Bir gün eski bir arkadaşla karşılaştım. Şehrin merkezindeki küçük bir kahvehanede oturuyordu. İçeri girdiğimde beni hemen tanıdı ama ismimi söylemedi. Sadece gülümsedi.
“Sen de hâlâ o günleri düşünüyor musun?” dedi.
Ne demek istediğini biliyordum. Çünkü o günlerin ortak dili artık sadece hatıralarda yaşıyordu. Masaya oturdum ve istemsizce sordum:
“Kod adı’yı ne zaman çıktı diye hatırlıyor musun?”
Bir an durdu. Gözlerini masaya çevirdi. Sonra çok yavaş konuştu:
“Tam tarihini bilmiyorum ama biz en çok birbirimizden uzaklaştığımız zaman çıktı.”
Bu cümle beni içten içe sarsmıştı. Çünkü aslında aradığım şey bir tarih değilmiş. Bir başlangıcın ne zaman bittiğini anlamaya çalışıyormuşum.
Hayal kırıklığıyla gelen fark ediş
Buna da Göz Atın: Kod adı Senna kaç RP ?
O gün eve döndüğümde uzun süre hiçbir şey yapamadım. Defterimi açtım ama yazamadım. Çünkü zihnimde tek bir soru dönüyordu: “Kod adı’yı ne zaman çıktı?”
Bu soru büyüdükçe içimde bir hayal kırıklığı da büyüyordu. Çünkü bazı hatıralar düşündüğümüz gibi net değildir. Biz onları net sanırız ama aslında her şey dağınıktır.
O dönemi hatırladıkça fark ettim ki, biz aslında birbirimize isimler vererek yakınlaşmıyorduk. Tam tersine, gerçek kimliklerimizi gizleyerek mesafe koyuyorduk. Ve bu mesafe zamanla normalleşmişti.
O gece defterime şunu yazdım: “Belki de Kod adı, hiçbir zaman ‘çıktı’ değil, hep bizimleydi.”
Yeniden karşılaşma ve kırılma anı
Aylar sonra yine aynı arkadaş grubundan biriyle karşılaştım. Bu kez bir otobüs durağındaydık. Kayseri’nin o keskin soğuğu yüzümüze vuruyordu. Konuşmak istemedim ama o başladı:
“Biliyor musun, herkes hâlâ o soruyu soruyor. Kod adı’yı ne zaman çıktı diye.”
Gülümsedim ama içimde tuhaf bir acı vardı. Çünkü artık biliyordum ki bu soru bir cevap aramıyordu. Bir kaybı anlamlandırmaya çalışıyordu.
Ona döndüm ve ilk kez yüksek sesle söyledim:
“Belki de hiçbir zaman çıkmadı. Biz sadece o ismi koyduk ve sonra ona tutunduk.”
O an sessizlik oldu. Otobüslerin sesi, rüzgâr, insanların aceleci adımları… Hepsi bir anlığına geri çekildi gibi hissettim.
Umutla karışan bir kabulleniş
O geceden sonra içimde bir şey değişti. Hayal kırıklığım tamamen kaybolmadı ama yerini daha sakin bir duygu aldı. Artık bazı soruların cevabını bulmak değil, onlarla yaşamayı öğrenmek gerekiyordu.
“Kod adı’yı ne zaman çıktı?” sorusu hâlâ zihnime geliyor bazen. Ama artık onu bir eksiklik gibi görmüyorum. Bir hatırlatma gibi görüyorum. İnsanların birbirine isimler vererek hem yakınlaşıp hem uzaklaşabileceğini hatırlatan bir şey gibi.
Defterlerin arasında kalan gerçek
Bugün hâlâ günlük tutuyorum. Ama o eski defterleri açtığımda artık farklı bir şey görüyorum. O sayfalarda sadece bir grup insanın isimleri yok. Aynı zamanda büyüyen bir yalnızlık, değişen bir şehir ve farkında olmadan kaybolan bağlar var.
Kayseri’nin sokakları değişmedi belki ama benim bakışım değişti. Artık bir tabelaya bakarken bile geçmişi düşünmüyorum. Ama bazen bir kelime, bir cümle yetiyor. “Kod adı’yı ne zaman çıktı?” gibi.
Bu soru artık bir başlangıç tarihi değil benim için. Bir dönemin duygusal haritası. İçinde heyecan da var, hayal kırıklığı da, umut da.
Sonunda kalan sessizlik
“Kod adı’yı ne zaman çıktı” hakkında araştırma yapanlar için hazırlanan bu içerikte önemli noktalara değineceğiz.
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu anlıyorum: bazı sorular cevaplanmak için değil, hissedilmek için var. “Kod adı’yı ne zaman çıktı?” sorusu da onlardan biri.
Belki hiçbir zaman net bir cevabı olmayacak. Ama zaten mesele de bu değil. Mesele, o soruyu her hatırladığında içimde yeniden canlanan o eski hisler.
Biraz eksiklik, biraz özlem, biraz da garip bir sıcaklık.
Ve ben hâlâ Kayseri’nin soğuk akşamlarında, defterimin başına oturduğumda aynı şeyi düşünüyorum: Bazı isimler çıkmaz. Sadece içimizde yer değiştirir.
Bocu olarak “Kod adı’yı ne zaman çıktı” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!